Κανένας δὲν πιστεύει μὲ τὸ ζόρι
π. Δημητρίου Ν. Θεοδωροπούλου Τὸ παρὸν ἀποτελεῖ περιεχόμενο ὁμιλίας μας, ἡ ὁποία ἔχει ἀναρτηθεῖ στὸ YouTube. Ἡ ὁμιλία συνοδεύεται ἀπὸ διαφάνειες PowerPoint, ποὺ προβάλλονται στὸ βίντεο. Μπορεῖτε νὰ τὴν παρακολουθήσετε στὴν παρακάτω διεύθυνση. ➡️ Πατῆστε ἐδῶ γιὰ τὸ βίντεο Π ολλοὶ λένε ὅτι ἡ πίστη εἶναι ἐμπιστοσύνη· σὰν τὴν ἐμπιστοσύνη τοῦ μικροῦ παιδιοῦ πρὸς τοὺς γονεῖς. Αὐτὸ φαίνεται ἐκ πρώτης ὄψεως σωστό, ἀκούγεται καλὰ στ' αὐτιά μας· ὅμως ἐνέχει τὸν κίνδυνο τῆς ἀναγκαιότητος. Διότι τὸ παιδὶ ἐμπιστεύεται τοὺς γονεῖς του βάσει τῆς ἐμπειρίας ποὺ ἔχει ὅτι ἐκεῖνοι τὸ ἀγαποῦν καὶ τὸ φροντίζουν. Ἔχει δηλαδὴ μία ψυχολογικὴ βάση· στηρίζεται στὴν βεβαιότητα ποὺ τοῦ προσφέρουν οἱ βιωματικὲς ἐπαληθεύσεις . Καὶ στὴν πίστη ἰσχύει μέχρις ἑνὸς βαθμοῦ τὸ ἴδιο. Ὅμως ἡ πίστη δὲν ἐξαντλεῖται στὴν ἐμπειρία· τὴν ὑπερβαίνει. Εἶναι κάτι παραπάνω. Εἶναι μία στροφή, ἕνα ἅλμα, ὅπως λέγαμε καὶ τὴν περασμένη φορά· πρόκειται γιὰ κάτι πολὺ πιὸ δραματικό. «Πιστεύω» σημαίνει...