π. Δημήτριος Θεοδωρόπουλος

  Συνέχεια τοῦ προηγουμένου Γεωργίου Ἀποστολάκη, Ἀντιπροέδρου Ἀρείου Πάγου ἐν τιμῇ Μ ετά το πρόσφατο άρθρο μου με τίτλο «Αδελφέ, φρόντισε τη σωτηρία σου», αρκετοί φίλοι μού έθεσαν ένα εύλογο ερώτημα : Αν ο χριστιανός οφείλει να σκεπάζει την αμαρτία του αδελφού του και να αποφεύγει τη διαπόμπευση του πεσμένου ανθρώπου, τι συμβαίνει όταν συναντά την αδικία στην πολιτική, στη διοίκηση, στη δικαιοσύνη ή γενικότερα στην άσκηση της εξουσίας; Οφείλει και τότε να σιωπά; Η απάντηση της ορθόδοξης παράδοσης είναι σαφής: Όχι. Εδώ χρειάζεται μία διάκριση, η οποία συχνά χάνεται ακόμη και μεταξύ καλοπροαίρετων ανθρώπων. Άλλ ο είναι η προσωπική αμαρτία ενός ανθρώπου και άλλο η δημόσια άσκηση εξουσίας. Στο προηγούμενο άρθρο αναφέρθηκα στην πρώτη περίπτωση. Στην πτώση ενός ανθρώπου, κληρικού ή λαϊκού. Εκεί η Εκκλησία δεν μας διδάσκει να γινόμαστε εισαγγελείς των αδελφών μας ούτε να μετατρέπουμε την αμαρτία τους σε δημόσιο θέαμα. Ο σκοπός είναι η μετάνοια, η θεραπεία και η σωτηρία του ανθρώπου. Γι’ α...

  Φιλοξενεῖται στὸ ἱστολόγιό μας. Γεωργίου Ἀποστολάκη, Ἀντιπροέδρου Ἀρείου Πάγου ἐν τιμῇ Οι τελευταίες ημέρες γέμισαν από δημοσιεύματα, φωτογραφίες, τίτλους και σχόλια γύρω από την υπόθεση ανωτάτου κληρικού που συνελήφθη για άσεμνη δημόσια συμπεριφορά. Τα μέσα ενημέρωσης έσπευσαν να αναδείξουν το γεγονός. Τα κοινωνικά δίκτυα γέμισαν ειρωνείες, χλευασμούς και καταδίκες. Άλλοι αγανάκτησαν. Άλλοι σκανδαλίστηκαν. Άλλοι χάρηκαν που βρήκαν ακόμη μία αφορμή να χτυπήσουν την Εκκλησία. Το ερώτημα όμως για έναν ορθόδοξο χριστιανό δεν είναι αν η πράξη ήταν αμαρτία. Είναι προφανές ότι ήταν. Το ερώτημα είναι άλλο: Πώς στέκεται ο χριστιανός απέναντι στην πτώση του αδελφού του; Διότι η Εκκλησία δεν μας έμαθε μόνο να διακρίνουμε το καλό από το κακό. Μας έμαθε και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τον άνθρωπο που έπεσε. Στη σύγχρονη κοινωνία κυριαρχεί η λογική της δημόσιας έκθεσης. Ο αμαρτήσας πρέπει να φωτογραφηθεί, να κατονομαστεί, να εξευτελιστεί, να γίνει θέαμα. Το πλήθος ζητά πάντοτε ένα...

π. Δημητρίου Ν. Θεοδωροπούλου Τὸ παρὸν ἀποτελεῖ περιεχόμενο ὁμιλίας μας, ἡ ὁποία ἔχει ἀναρτηθεῖ στὸ YouTube. Ἡ ὁμιλία συνοδεύεται ἀπὸ διαφάνειες PowerPoint. 👉 Πατῆστε ἐδῶ γιὰ νὰ δεῖτε τὸ βίντεο στὸ YouTube Εἰσαγωγικὲς Σημειώσεις Ἡ γλῶσσα ποὺ χρησιμοποιοῦμε στὰ κείμενά μας δὲν ἀκολουθεῖ αὐστηρὰ τοὺς κανόνες τῆς κοινῆς νεοελληνικῆς. Προσπαθοῦμε νὰ ἰσορροπήσουμε ἀνάμεσα στὰ ποικίλα γλωσσικὰ ἰδιώματα τῆς παραδόσεώς μας καὶ νὰ συνταιριάσουμε, ὅση δύναμις, ὅλες τὶς μορφὲς τῆς γλώσσας μας, ἀπὸ τὴν ὁμηρικὴ μέχρι αὐτὴν ποὺ ὁμιλοῦμε σήμερα. Δὲν θέλουμε νὰ ὑποβάλλουμε τὶς λέξεις σὲ φορμαλιστικὴ βάσανο, ὡς εἰς «Προκρούστειον κλίνην». Ἀντλοῦμε ἀπὸ κάθε γωνιὰ τῆς γλωσσικῆς μας παραδόσεως, τῆς τόσο θαυμαστῆς γιὰ τὴν ἀδιάσπαστη ἑνότητα καὶ συνέχειά της. Εἶναι ὄμορφη καὶ ἡ ὁμηρικὴ καὶ ἡ ἀττικὴ καὶ ἡ βυζαντινὴ καὶ ἡ δημοτικὴ καὶ ἡ λαϊκὴ γλῶσσα. Λέμε «Παναγία», λέμε καὶ «Παναγιά». Λέμε «ἐκκλησία», λέμε καὶ «ἐκκλησιά»· «γονυκλισία», ἀλλὰ καὶ «γονυκλισιά». Λέμε «ἄνδρας», ἀλλὰ καὶ «ἄντρας». Στὴν ροὴ τοῦ λό...