π. Δημήτριος Θεοδωρόπουλος

π. Δημητρίου Ν. Θεοδωροπούλου Ἀπόψε ὁ Χριστὸς πλένει τὰ πόδια τῶν μαθητῶν του. Μὴ νομίζετε ὅτι εἶναι πράξη ἀλτρουϊσμοῦ καὶ ταπείνωσης σὰν αὐτὴ γιὰ τὴν ὁποία ἐμεῖς συχνὰ μιλᾶμε. Δὲν εἶναι πράξη συναισθηματικοῦ χαρακτῆρος ποὺ σκοπὸ ἔχει ἁπλῶς καὶ μόνο νὰ συγκινήσει καὶ νὰ μᾶς διδάξει ὅτι θὰ πρέπει νὰ εἴμαστε ἠθικοὶ καὶ καλοὶ ἄνθρωποι. Εἶναι κάτι παραπάνω. Εἶναι πράξη βαθιὰ ἐκκλησιολογική, καὶ γι’ αὐτὸ ἀκραιφνῶς ἐσχατολογική. Ἐξεικονίζει δηλαδὴ τὴν μέλλουσα κατάσταση, τὴν πραγματικότητα τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. Εἶναι εἰκόνα αὐτοῦ ποὺ πρόκειται πάντα νὰ κάνει ὁ Χριστός, ἀκόμη καὶ στὴν Βασιλεία του. Δηλαδὴ τί, θὰ μᾶς πλένει καὶ ἐκεῖ τὰ πόδια;  Μὴ τὸ παίρνεις κατὰ γράμμα. Ἐκεῖ δὲν θὰ ὑπάρχουν οὔτε ποδιὲς οὔτε πετσέτες σὰν αὐτὴ ποὺ ζώσθηκε στὸν Μυστικὸ Δεῖπνο, οὔτε ρύποι θὰ ὑπάρχουν. Δὲς τὸ πνεῦμα. Θὰ εἶναι ὑπηρέτης μας καὶ ἐκεῖ. Βασιλιὰς καὶ ὑπηρέτης (ὅπως ὅλοι οἱ βασιλιάδες θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι). Θὰ εἶναι ὁ βασιλιὰς ποὺ θὰ μᾶς ὑπηρετεῖ αἰωνίως. Μὰ ποῦ τὸ ξέρεις ἐσὺ καὶ τὸ λές; θὰ πεῖ κανείς....

π. Δημητρίου Ν. Θεοδωροπούλου Συνηθίζουμε νὰ ἀποκαλοῦμε τὴν κάθε δοκιμασία σταυρό. Ὅταν κάποιος, γιὰ παράδειγμα, ὑποφέρει ἀπὸ μία βαριὰ ἀσθένεια, λέμε: αὐτὸς  κουβαλάει μεγάλο σταυρό. Τὸ ἴδιο καὶ ὅταν  ἔχει ἕνα μεγάλο προσωπικὸ ἢ οἰκογενειακὸ πρόβλημα. Εἶναι ὅμως ἡ κάθε δοκιμασία σταυρός; Ἐξάπαντος ὄχι! Ἡ δοκιμασία γίνεται σταυρός, μόνον ὅταν τὴν ὑπομένει  κανεὶς  ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἄλλως, παραμένει ἁπλῶς μία δοκιμασία. Γιὰ κάποιον, λόγου χάριν, ποὺ  βλασφημάει   μέρα-νύχτα τὸν Θεὸ ἐπειδὴ ἐπέτρεψε νὰ τοῦ συμβεῖ κάτι, δὲν  θὰ ποῦμε ὅτι σηκώνει σταυρό. Αὐτὸς ἁπλῶς διαχειρίζεται μία δοκιμασία. Καὶ τὴν διαχειρίζεται μὲ τὸν δικό του τρόπο, χωρὶς κἂν νὰ ζητάει βοήθεια ἀπὸ τὸν Θεό. Ἔτσι, ἡ δοκιμασία, ποὺ ὡς λέξη δὲν ἔχει μία μόνο σημασία, λειτουργεῖ μὲν ὡς δεινοπάθεια, λειτουργεῖ ὅμως καὶ ὡς ἐξέταση, ἄσκηση, τεστάρισμα, δοκιμὴ τῆς πίστεως. Δὲν λέμε συχνὰ ὅτι δοκιμάζεται ἡ πίστη μας μὲ τὶς θλίψεις; Κάποιοι λοιπὸν στὶς θλίψεις  χάνουμε ...