Ἡ ἄλλη Μαρία
π. Δημητρίου Ν. Θεοδωροπούλου Θωρῶντας τὴν ἀπαράμιλλης τέχνης παραπάνω εἰκόνα, ἂς ἐπικεντρώσουμε γιὰ λίγο τὴν προσοχή μας στὴν μορφὴ ποὺ τὶς προλαβούσες ἡμέρες τόσο ἀμυδρὰ σκιαγραφοῦσαν οἱ ἱεροὶ εὐαγγελιστές, τὴν «ἄλλην Μαρίαν» λέγω. Πόσος πόνος, Θεέ μου, ζωγραφισμένος στὸ πάναγνο πρόσωπό της! Καὶ ἡ ὅλη στάση τοῦ σώματος, ἡ κίνηση τῶν χειρῶν διαζωγραφεῖ τὴν ἐσχάτη θλίψη, τὴν ἁπλωσιὰ τοῦ πένθους, τὴν ἀπέραντη ὀδύνη, τὴν ἀπειλὴ τῆς συντριβῆς. Κι ὅμως, οὐδαμῶς ὁ πόνος γεννᾶ τὴν ὀργὴ διὰ τὴν ἀδικία. Οὐδόλως ἡ ὀδύνη κινεῖ τὴν ψυχὴ πρὸς μανίαν ἐκδικήσεως. Οὐδεμία κατάρα ἐκστομίζει τὸ ἀπαρηγόρητο στόμα ποὺ σφαλιγμένο μένει. Δ ὲν κραδαίνει ἀπειλὲς σείοντας ὑπερυψωμένα χέρια ἡ μήτηρ τοῦ Ἀθώου. Οἵα ἡ μορφὴ τοῦ Ἐσταυρωμένου, τοιαύτη καὶ ἡ τῆς μητρὸς κάτωθεν τοῦ σταυροῦ. Ὁ θρῆνος της βουβός, μυστικός. Ὅλα μυστικὰ τὰ περὶ αὐτήν. Μυστικὸς ὁ τόκος, μυστικὸς ὁ χρόνος τῆς ἀφανοῦς καὶ ταπεινῆς της ζωῆς, μυστικὴ καὶ ἡ παρουσία της στὰ τοῦ πάθους, τοῦ σταυροῦ, τῆς ταφῆς, τῆς ἐνδόξου ἀναστάσεως...