π. Δημήτριος Θεοδωρόπουλος

  π. Δημητρίου Ν. Θεοδωροπούλου Ἀφήσαμε τοὺς Μεγάλους Ἕλληνες Καππαδόκες Πατέρες πάνω ἀπὸ τὸ χειρουργικό τους τραπέζι νὰ ἔχουν μόλις τολμήσει τὴν μεγαλύτερη τομὴ στὴν ἱστορία τῆς φιλοσοφίας, τὴν διάκριση τῶν ὅρων οὐσία καὶ ὑπόστασις · τοὺς ὁποίους καὶ ταύτισαν στὴν συνέχεια μὲ τοὺς ἀντίστοιχους φύσις καὶ πρόσωπον . Εἶναι τομὴ καὶ μετάπλαση τῆς φιλοσοφικῆς γλώσσας αὐτὴ λαμπρὰ καὶ μεγαλειώδης. Εἶναι σταθμὸς καὶ ὁρόσημο στὴν πορεία τῆς ἀριστοτεχνικῆς σύνθεσης Ἑλληνισμοῦ καὶ Χριστιανισμοῦ. Μὲ τὴν τολμηρὴ ἐπέμβασή τους οἱ θεόσοφοι Καππαδόκες ἐμφύτευσαν ἄκρως ἐπιδέξια στὸν ὅρο πρόσωπον τὴν ἔννοια τῆς ὑποστάσεως . Τοῦ προσέδωσαν ὀντολογικό περιεχόμενο, ὥστε στὸ ἑξῆς νὰ μὴν ὑπάρχει κίνδυνος νὰ νοηθεῖ τὸ πρόσωπον ὡς προσωπεῖον . Πρόσωπον καὶ ὑπόστασις δηλώνουν πλέον τὸ ὄν, τὴν ὕπαρξη, τὴν ὀντότητα· ὄχι βέβαια μὲ τὴν ἔννοια τῆς οὐσίας, τοῦ τί εἶναι , ἀλλὰ μὲ τὴν ἔννοια τοῦ πῶς εἶναι , τοῦ τρόπου μὲ τὸν ὁποῖον ὑπάρχει. Ἔτσι, ὁ Πατήρ, ὁ Υἱὸς καὶ τὸ ἅγιον Πνεῦμα δὲν κινδυνεύουν πλέον νὰ νοηθοῦν...