π. Δημήτριος Θεοδωρόπουλος

  π. Δημητρίου Ν. Θεοδωροπούλου Στὶς γραμμὲς ποὺ ἀκολουθοῦν, ἐπιχειρεῖται μία, ὅση δύναμις, προσπάθεια προσέγγισης ἑνὸς θέματος ποὺ ἔχει δυναμικὰ πλέον κάνει τὴν ἐμφάνισή του στὸ προσκήνιο τῆς κοινωνικῆς ζωῆς, ὅμως πολλοὶ ἐπιμένουν νὰ τὸ ἀγνοοῦν ἤ, κατὰ τὸ κοινῶς λεγόμενον, νὰ τὸ κρύβουν κάτω ἀπὸ τὸ χαλί. Δὲν θά ’πρεπε ὅμως, διότι ἔχει ἀρχίσει ἤδη νὰ κτυπᾶ τὴν πόρτα πολλῶν σπιτιῶν. Καὶ μὲ τὸ νὰ κλείνεις τὰ μάτια δὲν πετυχαίνεις τίποτε, θὰ πρέπει νὰ τὸ ἀντιμετωπίσεις. Θὰ πρέπει νὰ ξέρεις τί νὰ πεῖς πάνω σ’ αὐτό, πῶς νὰ τοποθετηθεῖς· τί νὰ πεῖς στὸ παιδί σου, ἂν σοῦ ἐκμυστηρευθεῖ κάτι τέτοιο, στὸ ἐγγόνι σου, στὸν ἀδελφό σου, στὸν φίλο σου, στὸν γνωστό σου, στὸν μαθητή σου, ἂν εἶσαι δάσκαλος, σ’ αὐτὸν ποὺ καταφεύγει στὸ πετραχήλι σου, ἂν εἶσαι ἱερεύς· καὶ δὲν εἶναι λίγοι ἐκεῖνοι ποὺ καταφεύγουν στὸ πετραχήλι γιὰ τὸ ἐν λόγῳ θέμα, εἴτε ἀφορᾶ ἄμεσα σ’ αὐτοὺς τοὺς ἴδιους, εἴτε σὲ ἀγαπημένα τους πρόσωπα. Βγῆκε στὸ προσκήνιο δυναμικά, ἕως καὶ προκλητικά, τὸ φαινόμενο αὐτό, γιὰ νὰ τὸ κοιτάξο...

  π. Δημητρίου Ν. Θεοδωροπούλου Ὁλοκληρώσαμε στὸ προηγούμενο ἄρθρο μας τὴν ἀναφορά μας στὶς σημασιολογικὲς ἀποχρώσεις τοῦ ὅρου οὐσία . Εἴδαμε τὶς σημασίες μὲ τὶς ὁποῖες χρησιμοποιήθηκε ὁ ὅρος αὐτὸς κατὰ τὴν μακραίωνη ἱστορία του (κυριολεκτικὲς καὶ μεταφορικές), τὰ παράγωγά του, καθὼς καὶ τὶς σύνθετες λέξεις ποὺ προῆλθαν ἀπὸ αὐτόν. Τὸ «ὁλοκληρώσαμε» βέβαια σὲ καμμία περίπτωση δὲν σημαίνει «ἐξαντλήσαμε». Ὁ σημασιολογικὸς πλοῦτος καὶ ἡ ἀξία τοῦ ὅρου οὐσία δὲν ἐξαντλεῖται μὲ ἀκροθιγῆ προσέγγιση. Καὶ ὅλα αὐτὰ ποὺ εἴπαμε, συνιστοῦν ἀκριβῶς μία ἐξωτερικὴ καὶ μόνο ἐξέταση τοῦ φλοιοῦ του. Τώρα θὰ προχωρήσουμε στὸν ἐσωτερικό του κόσμο, στὸ δεύτερο στρῶμα, στὸν «μανδύα» του, ἂν θέλετε νὰ δανεισθοῦμε καὶ ἕναν ὅρο ἀπὸ τὴν γεωλογία. Στὴν σφαῖρα αὐτὴ θὰ ἐξετάσουμε τὴν χρήση τοῦ ὅρου στὴν φιλοσοφία· πῶς χρησιμοποιήθηκε ἐκεῖ, ποιές σημασίες προσέλαβε στὸν συγκεκριμένο χῶρο. Θὰ πρέπει νὰ ἐξετάσουμε καλὰ τὴν σφαῖρα αὐτὴ γιὰ νὰ μπορέσουμε στὴν συνέχεια νὰ εἰσέλθουμε στὸν πυρῆνα τοῦ θέματός μας, ποὺ σχ...

  π. Δημητρίου Ν. Θεοδωροπούλου Ἀφοῦ προτιθέμεθα νὰ ἐκθέσουμε στὴν σειρὰ αὐτὴ τῶν ἄρθρων μας τὴν θεολογία τῆς Ἐκκλησίας, λογικὸ εἶναι νὰ ἀρχίσουμε μὲ τὸ τί εἶναι θεολογία. Δὲν εἶναι ὅμως εὔκολο. Δὲν μποροῦμε νὰ ὁρίσουμε τὴν θεολογία, παρὰ μόνο νὰ τὴν προσεγγίσουμε λεξικολογικά, ἱστορικά, ἐννοιολογικὰ ἴσως. Αὐτὸ καὶ θὰ ἐπιχειρήσουμε σὲ ἁδρὲς γραμμὲς νὰ κάνουμε. Γνωρίζουμε ὅτι τὸ λεξικὸ ἐπίθημα -λογία τὸ χρησιμοποιοῦμε γιὰ νὰ σχηματίσουμε οὐσιαστικὰ τὰ ὁποῖα δηλώνουν, μεταξὺ ἄλλων, τὴν ἐνασχόληση (ἐπιστημονικὴ κυρίως) μὲ αὐτὸ ποὺ σημαίνει τὸ πρῶτο συνθετικό· π.χ. ἀνθρωπο-λογία (λόγος περὶ ἀνθρώπου), κοσμο-λογία (λόγος περὶ κόσμου), βιο-λογία (λόγος περὶ ἐμβίων) κ.ο.κ.  Ὑπὸ αὐτὴν τὴν ἄποψη, ὁ ὅρος θεο-λογία (θεὸς + λόγος) σημαίνει τὸν περὶ θεοῦ (ἢ θεῶν) λόγον· τὸ νὰ ὁμιλοῦμε δηλαδὴ περὶ θεοῦ (ἢ θεῶν), καθὼς καὶ τὸ νὰ ἐρευνοῦμε τὰ περὶ τὸν θεὸν (ἢ περὶ τοὺς θεούς).  Καὶ ἐπειδὴ δὲν ὑπῆρξε ποτὲ στὴν ἱστορία ἀνθρώπινη κοινότητα ποὺ νὰ μὴν  ἔχει ἀναφορὰ στὸ θεῖο - καθὼς...