Γιατί νὰ συγχωρῶ;
π. Δημητρίου Ν. Θεοδωροπούλου Λέει σ' ἕνα ποίημά του ὁ Τάσος Λειβαδίτης: «Τὸ βράδυ ἔχω βρεῖ ἕναν ὡραῖο τρόπο νὰ κοιμᾶμαι. Τοὺς συγχωρῶ ἕναν-ἕναν ὅλους». (Φυσάει - Ἐπίλογος) Πράγματι, τί πιὸ σπουδαῖο ἀπὸ τὸ νὰ κοιμᾶται κανεὶς μὲ ἐλαφρὰ συνείδηση! Καὶ τί στ' ἀλήθεια μπορεῖ νὰ ἐλαφρύνει περισσότερο τὴν ψυχὴ καὶ τὴν συνείδηση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸ νὰ συγχωρεῖ τοὺς ἄλλους, ἀλλὰ καὶ τὸν ἑαυτό του γιὰ τὰ ἀμέτρητα καὶ καθημερινὰ σφάλματα; Ναί, καὶ τὸν ἑαυτό του. Διότι συνήθως κινούμαστε στὰ ἄκρα ὡς πρὸς τὸν ἑαυτό μας. Ἢ τοῦ τὰ συγχωροῦμε ὅλα, ὁπότε καὶ ἐκτρέφουμε μέσα μας ἕνα κακομαθημένο παιδί, ἢ τὸν κατατυραννοῦμε ἀνελέητα προκειμένου νὰ γίνει μὲ μιᾶς ὁ τέλειος καὶ πνευματικὸς ἄνθρωπος, πρᾶγμα ποὺ μᾶς καταντᾶ νευρωτικούς, ὑποκριτὲς καὶ ὑπερφίαλους. Αὐτὴ εἶναι ἡ ψυχολογικὴ διάσταση τῆς συγχώρησης, κάτι ποὺ ἰδιαιτέρως ἔχουν ἐπισημάνει σήμερα οἱ ψυχολόγοι μας καὶ εὐκαίρως ἀκαίρως γράφουν καὶ πολλὰ λένε ἐπ' αὐτοῦ. Ὑπάρχει ὅμως καὶ ἡ κοινωνικὴ διάσταση. Συγχωρῶ σημαίνει χωρῶ μαζὶ ( σὺν ...