π. Δημήτριος Θεοδωρόπουλος

π. Δημητρίου Ν. Θεοδωροπούλου Τὸ παρὸν ἀποτελεῖ περιεχόμενο ὁμιλίας μας, ἡ ὁποία ἔχει ἀναρτηθεῖ στὸ YouTube. Ἡ ὁμιλία συνοδεύεται ἀπὸ διαφάνειες PowerPoint, ποὺ προβάλλονται στὸ βίντεο. Μπορεῖτε νὰ τὴν παρακολουθήσετε στὴν παρακάτω διεύθυνση. ➡️  Πατῆστε ἐδῶ γιὰ τὸ βίντεο Τ ὴν προηγούμενη φορὰ περάσαμε τὸ κατώφλι τοῦ κύριου μέρους αὐτῆς τῆς σειρᾶς τῶν ἄρθρων καὶ ὁμιλιῶν μας, στὴν ὁποία ἔχουμε δώσει τὸν γενικὸ τίτλο «Ἡ Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας μας μὲ ἁπλᾶ λόγια». Θυμίζω ὅτι  ἀκολουθοῦμε   ὡς μέθοδο ἐκθέσεως τῶν δογμάτων τῆς Ἐκκλησίας ἐκείνη ποὺ στηρίζεται στὴν ἑρμηνεία τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως. Εἴδαμε ὅτι ἡ πίστη σχετίζεται ἄμεσα μὲ τὴν γνώση· ἀποτελεῖ δὲ ψευδοδίλημμα τὸ ποιά ἀπὸ τὶς δύο προηγεῖται. Δὲν τίθεται κατὰ τρόπο διαζευκτικὸ τὸ ζήτημα δηλαδή: ἢ γνωρίζεις ἢ πιστεύεις. Ἐκεῖνος ποὺ γνωρίζει δὲν ἐγκαταλείπει τὴν πίστη, καὶ ἐκεῖνος ποὺ πιστεύει δὲν  ἐγκαταλείπει τὴν γνώση. Ὅσο πιστεύεις, τόσο περισσότερο γνωρίζεις. Καὶ ὅσο γνωρίζεις, τόσο περισσότερο πιστεύεις σὲ ἐκ...

  π. Δημητρίου Ν. Θεοδωροπούλου Ὁ ποιητικὸς θρῦλος θέλει τὸν Ἔρωτα φτερωτὸ θεὸ ποὺ ἐξαπολύει τὰ βέλη του καὶ λαβώνει τὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων — δύσκολα ξεμπερδεύει ὁ λαβωθεὶς ἀπὸ τὸ ἀκατανίκητο τοῦτο βέλος. Ἀλλ’ εἶναι ὄντως φτερωτός; Ναί! Εἶναι θεός; Ὄχι! Ἂν ἦταν θεός, ὅπως ἐξηγεῖ ἡ Διοτίμα (ἱέρεια τῆς Μαντινείας) στὸν Σωκράτη (Πλάτωνος  Συμπόσιον  202d), θὰ ἦταν εὐδαίμων, ὅπως οἱ θεοί· θὰ εἶχε τὴν πληρότητα τῶν ἀγαθῶν ποὺ ἐκεῖνοι ἔχουν. Δὲν τὴν ἔχει ὅμως. Ποθεῖ τὰ ὡραῖα καὶ ἀγαθά, ἐπειδὴ ἀκριβῶς τοῦ λείπουν, τὰ στερεῖται.  Ὁ Ἔρως οὔτε τέλειος εἶναι, οὔτε ἀγαθός, οὔτε τόσο ὄμορφος, ὅσο τὸν παρουσιάζουν, οὔτε σοφός, οὔτε ἀθάνατος. Τότε τί; Εἶναι ἀτελὴς καὶ ἄσχημος καὶ ἀμαθὴς καὶ θνητός; Οὔτε! Ἀλλά; Κάτι τὸ ἐνδιάμεσο. Μεταξὺ ἀτελείας καὶ τελειότητος — γι’ αὐτὸ καὶ τείνει πρὸς τὴν τελειότητα. Μεταξὺ ἀμαθείας καὶ σοφίας — γι’ αὐτὸ πάντα φιλόσοφος ( φιλεῖ , ἤτοι ἀγαπᾶ τὴν σοφία ), προσπαθεῖ νὰ πλουτίσει τὴν ἀμάθειά του. Εἶναι μεταξὺ ἀθανασίας καὶ θνητότητος — γι’ αὐτὸ ποθ...

  π. Δημητρίου Ν. Θεοδωροπούλου Νὰ εἶσαι πάνω σὲ μιὰ παγωμένη λίμνη γυμνός, τὸ ψῦχος δριμύ, βαρὺς ὁ χειμών! Νὰ ἔχουν ἀνάψει φωτιὰ οἱ δήμιοί σου στὴν ὄχθη! Νὰ βλέπεις τὸν συναθλητή σου ποὺ ἐγκαταλείπει καὶ φεύγει τρέχοντας στὴν ζεστασιά! Καὶ ἐσὺ νὰ στέκεσαι ἐκεῖ μέχρι νὰ ξεψυχήσεις μαρτυρικά! Τί ἄλλο μπορεῖ νὰ σημαίνει αὐτό, τί ἄλλο μπορεῖ νὰ ὁρίζει, παρὰ τὴν πίστη; «Ἔστι δὲ πίστις ἐλπιζομένων ὑπόστασις, πραγμάτων ἔλεγχος οὐ βλεπομένων» (Ἑβρ. ια΄ 1): Εἶναι ἡ πίστη δύναμη ποὺ δίνει ὑπόσταση σ' αὐτὰ ποὺ ἐλπίζουμε, βεβαιότητα σ' αὐτὰ ποὺ δὲν βλέπουμε. Κουφό... θὰ πεῖ κανείς! Καθόλου δὲν θὰ διαφωνήσουμε. Ἡ πίστη εἶναι τρέλα! Τρελὸς ἦταν ὁ Νῶε, ποὺ πῆγε κόντρα στὸ ρεῦμα τῆς ἐποχῆς του. Δικαιώθηκε ὅμως... τ οῦ βγῆκε! Τὸ ἴδιο καὶ ὁ ληστὴς πάνω στὸν σταυρό. Καὶ τόσοι ἄλλοι. Ἡ πίστη βεβαιώνει! Ἡ πίστη δικαιώνει! Ὅταν κάποιος ἐρωτεύεται, δὲν ξέρει τί θὰ τοῦ βγεῖ, ποῦ θὰ πάει. Ὅμως ἐρωτεύεται. Καὶ ἀλίμονο στοὺς ἀνέραστους! Ξεροσταλιάζει ὁ ἐρωτευμένος περιμένοντας στὴν βροχὴ καὶ στὸ ξ...