Ὁ ὅρος «οὐσία» (2ο μέρος)
π. Δημήτριος Ν. Θεοδωρόπουλος Ξεκινήσαμε μὲ τὸ προηγούμενο ἄρθρο μας τὴν προσπάθεια ἐξέτασης τῶν ὅρων ποὺ χρησιμοποίησε ἡ θεολογία, προκειμένου νὰ διατυπώσει τὰ δόγματα τῆς Πίστεώς μας. Ἀρχίσαμε μὲ τὸν ὅρο οὐσία , τὸν πρεσβύτερο κατὰ τὴν ἡλικία, ποὺ μαζὶ μὲ τὸν ὅρο ὑπόστασις δήλωνε τὸ ὄν, τὴν ὕπαρξη. Προσεγγίσαμε κάποιες ἀπὸ τὶς σημασιολογικὲς πτυχὲς τοῦ ὅρου αὐτοῦ. Θὰ συνεχίσουμε τώρα μὲ τὶς ὑπόλοιπες (ὄχι πὼς θὰ τὶς ἐξαντλήσουμε ὅλες· εἶναι ἀμέτρητες). Ἄλλες σημασίες Κάπου διάβασα ὅτι οὐσία ὀνομάσθηκε καὶ ὁ ἄρτος ποὺ ἀπομένει μετὰ τὴν θεία εὐχαριστία. Τὸ παραθέτω ἁπλῶς. Στὰ βυζαντινὰ χρόνια «αἱ οὐσίαι» (πληθυντικὸς) ἦταν βοηθητικὰ πλοῖα. Οὐσίες ὀνομάσθηκαν καὶ τὰ τέσσερα σώματα, χαλκός, κασσίτερος, μόλυβδος καὶ σίδηρος. Οὐσία καὶ κάθε τι ποὺ ἀνθίσταται στὴ φωτιά. Οὐσία καὶ ἕνα εἶδος ἐμπλάστρου. Στὰ νεώτερα χρόνια ἡ οὐσία ἔγινε συνώνυμος τῆς ὕλης, τοῦ φυσικοῦ σώματος. Ἀναφέρεται στὴν χημικὴ σύσταση κάποιας ὕλης, στὰ συστατικὰ στοιχεῖα κάποιου φαρμάκου, γι...