Ἂν τὰ ἀφήναμε ὅλα στὸν Θεό!
π. Δημητρίου Ν. Θεοδωροπούλου Τὸ νὰ τὰ ἀφήσουμε ὅλα στὸν Θεὸ δὲν εἶναι μία εὐσεβιστικὴ ἰδέα, εἶναι πρόταση τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας, αἴτημα ζωῆς. Εἶναι συγχρόνως γύμνασμα πίστεως, ἄθλημα πνευματικό. Ὁ Διάκονος στὶς Ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας διαρκῶς παρακελεύει: Ὁ λαός μας στὸ ἄκουσμα τῶν λόγων αὐτῶν διαχέει αὐθόρμητα τὴν εὐγνώμονα διάθεσή του πρὸς τὸ πρόσωπο τῆς Παναχράντου Μητρὸς λέγοντας (διὰ τοῦ ἱεροψάλτου συνήθως) τὸ «Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς». Ἂν προσέξουμε ὅμως λίγο καλύτερα (τὴν σύνταξη νὰ προσέξουμε), θὰ δοῦμε ὅτι ὁ στίχος δὲν ἀναφέρεται στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο, ἀλλὰ στὸν Χριστό. Ἀναφέρει μὲν τὴν Παναγία καὶ τοὺς Ἁγίους, ὅμως στόχος τῆς προτροπῆς εἶναι ἡ στροφὴ πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Ἂς τὸ δοῦμε πιὸ ἀναλυτικά. Ἡ ὅλη πρόταση (στίχος) περιστρέφεται γύρω ἀπὸ τὸ «παραθώμεθα», ποὺ εἶναι ὑποτακτικὴ ἀορίστου β΄ τοῦ ρήματος παρατίθεμαι. «Μνημονεύσαντες», λέει, «τῆς παναγίας, ἀχράντου, ὑπερευλογημένης, ἐνδόξου, δεσποίνης ἡμῶν, Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας μετὰ πάντω...