π. Δημήτριος Θεοδωρόπουλος

π. Δημητρίου Ν. Θεοδωροπούλου Τὸ παρὸν ἀποτελεῖ περιεχόμενο ὁμιλίας μας, ἡ ὁποία ἔχει ἀναρτηθεῖ στὸ YouTube. Ἡ ὁμιλία συνοδεύεται ἀπὸ διαφάνειες PowerPoint, ποὺ προβάλλονται στὸ βίντεο. Μπορεῖτε νὰ τὴν παρακολουθήσετε στὴν παρακάτω διεύθυνση. ➡️  Πατῆστε ἐδῶ γιὰ τὸ βίντεο Π ροσπαθοῦμε νὰ προσεγγίσουμε ἑρμηνευτικῶς τὸν πρῶτο στίχο τῆς Ἁγίας Γραφῆς: «Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν» (Γεν. α΄ 1). Κατὰ τὶς τελευταῖες ὁμιλίες μας ἡ προπάθεια αὐτὴ ἔχει  στραφεῖ  πιὸ συγκεκριμένα στὴν ἐκ τοῦ ὡς ἄνω στίχου ὀνοματικὴ φράση ὁ Θεός . Εἴδαμε τί πίστευαν οἱ ἄνθρωποι περὶ θεοῦ κατὰ τοὺς πρὸ Χριστοῦ χρόνους. Τὸν ἀληθινὸ Θεὸ γνώριζαν μόνον οἱ Ἑβραῖοι. Αὐτοὶ εἶχαν προσωπικὴ σχέση μαζί του, ἦταν ὁ περιούσιος λαός του. Τὰ ἄλλα ἔθνη ζοῦσαν βυθισμένα στὴν εἰδωλολατρία. Αὐτοῦ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ λοιπὸν ἀναφέραμε κάποια βασικὰ χαρακτηριστικά: τὸν προσωπικό του χαρακτῆρα, τὴν ἱστορικότητά του, τὴν διὰ τῶν ἐντολῶν φανέρωσή του, τὴν ὑπερβατικότητα καὶ τὴν ἐλευθερία του. Τονίσαμε ἐπί...

π. Δημητρίου Ν. Θεοδωροπούλου Συνηθίζουμε νὰ ἀποκαλοῦμε τὴν κάθε δοκιμασία σταυρό. Ὅταν κάποιος, γιὰ παράδειγμα, ὑποφέρει ἀπὸ μία βαριὰ ἀσθένεια, λέμε: αὐτὸς  κουβαλάει μεγάλο σταυρό. Τὸ ἴδιο καὶ ὅταν  ἔχει ἕνα μεγάλο προσωπικὸ ἢ οἰκογενειακὸ πρόβλημα. Εἶναι ὅμως ἡ κάθε δοκιμασία σταυρός; Ἐξάπαντος ὄχι! Ἡ δοκιμασία γίνεται σταυρός, μόνον ὅταν τὴν ὑπομένει  κανεὶς  ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἄλλως, παραμένει ἁπλῶς μία δοκιμασία. Γιὰ κάποιον, λόγου χάριν, ποὺ  βλασφημάει   μέρα-νύχτα τὸν Θεὸ ἐπειδὴ ἐπέτρεψε νὰ τοῦ συμβεῖ κάτι, δὲν  θὰ ποῦμε ὅτι σηκώνει σταυρό. Αὐτὸς ἁπλῶς διαχειρίζεται μία δοκιμασία. Καὶ τὴν διαχειρίζεται μὲ τὸν δικό του τρόπο, χωρὶς κἂν νὰ ζητάει βοήθεια ἀπὸ τὸν Θεό. Ἔτσι, ἡ δοκιμασία, ποὺ ὡς λέξη δὲν ἔχει μία μόνο σημασία, λειτουργεῖ μὲν ὡς δεινοπάθεια, λειτουργεῖ ὅμως καὶ ὡς ἐξέταση, ἄσκηση, τεστάρισμα, δοκιμὴ τῆς πίστεως. Δὲν λέμε συχνὰ ὅτι δοκιμάζεται ἡ πίστη μας μὲ τὶς θλίψεις; Κάποιοι λοιπὸν στὶς θλίψεις  χάνουμε ...

 π. Δημητρίου Ν. Θεοδωροπούλου Μὲ τὰ ὅσα τραγικὰ συμβαίνουν στὶς μέρες μας ἡ πίστη τῶν ἀνθρώπων δοκιμάζεται, κάποιων δὲ καὶ κλονίζεται. Πῶς νὰ πιστέψω, λέει, ὅτι ὑπάρχει Θεός;  Δὲν τὸν βλέπω πουθενά. Εἶναι ἀπών, κι ἂς μοῦ λένε ὅτι εἶναι πανταχοῦ παρών. Τί Θεὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ ἐπιτρέπει νὰ συμβαίνουν τέτοια πράγματα; Πῶς ἀφήνει τὰ μικρὰ παιδιὰ νὰ πεθαίνουν ἀπὸ τὴν πεῖνα, τοὺς μανιακοὺς νὰ μπαίνουν στὰ σχολεῖα καὶ νὰ σπέρνουν τὸν ὄλεθρο θερίζοντάς τα μὲ τὰ αὐτόματα ὅπλα; Πῶς ἐπιτρέπει νὰ κομματιάζονται οἱ ἄνθρωποι στὴν ἄσφαλτο, στὶς ράγες τῶν τραίνων, στὶς γραμμὲς τῶν ἀεροπλάνων, νὰ πνίγονται στὰ πελάγη; Γιατί δὲν τὰ ἐμποδίζει ὅλα αὐτά; Καὶ ἐν πάσῃ περιπτώσει, γιατί παίρνει τὰ νέα παιδιὰ καὶ ἀφήνει τὰ γεροχούφταλα; Ποῦ εἶναι τελικὰ ὁ Θεός; Ὑπάρχει; Ἢ μήπως ἔχουν δίκιο αὐτοὶ ποὺ λένε ὅτι εἶναι κατασκεύασμα δικό μας, τὸν φτιάξαμε γιὰ νὰ ἔχουμε ἕνα στήριγμα ἐλπίδας στὶς δύσκολες στιγμές, ἕνα καταφύγιο παρηγοριᾶς; Θὰ ἔλεγα ἐν πρώτοις πὼς καὶ ἔτσι ἀκόμη, προτιμότερος θὰ ἦταν ὁ Θεὸς ἀ...