π. Δημήτριος Θεοδωρόπουλος

  π. Δημήτριος Ν. Θεοδωρόπουλος Παραμένουμε (καὶ ἐπιμένουμε) στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα. Ὄχι μόνο γιὰ νὰ φωτίσουμε πτυχὲς τοῦ θέματός μας, ἀλλὰ καὶ πρὸς ἄρσιν παρεξηγήσεων ― κάποιοι ἔχουν βγάλει ὅλους τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες παιδεραστὲς καὶ ὁμοφυλόφιλους. Πρὸς διασκέδασιν αὐτῶν τῶν παρεξηγήσεων καὶ παρερμηνειῶν εἶναι ἀπαραίτη ἡ ἀποσαφήνιση κάποιων ὅρων. Ἐραστὴς Στὰ κείμενα τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γραμματείας ἡ λέξη ἐραστὴς δὲν παραπέμπει πάντα στὴν σαρκικὴ μείξη. Ἡ ἔννοια τοῦ ἐραστοῦ ταυτίζονταν, στὸν χῶρο τῆς ἀγωγῆς κυρίως, μὲ αὐτὴν τοῦ φιλήτορος. Φιλήτωρ ἦταν ὁ διδάσκαλος ποὺ ἐπέλεγε τὸν ἔφηβο καὶ στὴν συνέχεια ἀνακοίνωνε τὴν ἀπόφασή του αὐτὴ στοὺς γονεῖς του. Ἡ λέξη προέρχεται ἀπὸ τὸ ἦτορ , ποὺ σημαίνει «καρδιά». Ἄρα φιλήτωρ εἶναι αὐτὸς ποὺ φιλεῖ, ἤτοι ἀγαπᾶ καρδιακά. Οἱ γονεῖς τοῦ νέου συμφωνοῦσαν μὲ τὸ πρόσωπο τοῦ φιλήτορος ἢ ὄχι.  Ὁ νέος ποὺ γι’ αὐτὸν δὲν θὰ βρισκόταν φιλήτωρ, αἰσθανόταν μεγάλη ντροπή. Σκοπὸς τῆς παιδαγωγικῆς σχέσεως ποὺ ἀναπτύσσονταν, ἦταν ἡ σωματική, ψυχικὴ καὶ π...