Ἄλλο δοκιμασία, ἄλλο σταυρὸς
π. Δημητρίου Ν. Θεοδωροπούλου Συνηθίζουμε νὰ ἀποκαλοῦμε τὴν κάθε δοκιμασία σταυρό. Ὅταν κάποιος, γιὰ παράδειγμα, ὑποφέρει ἀπὸ μία βαριὰ ἀσθένεια, λέμε: αὐτὸς κουβαλάει μεγάλο σταυρό. Τὸ ἴδιο καὶ ὅταν ἔχει ἕνα μεγάλο προσωπικὸ ἢ οἰκογενειακὸ πρόβλημα. Εἶναι ὅμως ἡ κάθε δοκιμασία σταυρός; Ἐξάπαντος ὄχι! Ἡ δοκιμασία γίνεται σταυρός, μόνον ὅταν τὴν ὑπομένει κανεὶς ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἄλλως, παραμένει ἁπλῶς μία δοκιμασία. Γιὰ κάποιον, λόγου χάριν, ποὺ βλασφημάει μέρα-νύχτα τὸν Θεὸ ἐπειδὴ ἐπέτρεψε νὰ τοῦ συμβεῖ κάτι, δὲν θὰ ποῦμε ὅτι σηκώνει σταυρό. Αὐτὸς ἁπλῶς διαχειρίζεται μία δοκιμασία. Καὶ τὴν διαχειρίζεται μὲ τὸν δικό του τρόπο, χωρὶς κἂν νὰ ζητάει βοήθεια ἀπὸ τὸν Θεό. Ἔτσι, ἡ δοκιμασία, ποὺ ὡς λέξη δὲν ἔχει μία μόνο σημασία, λειτουργεῖ μὲν ὡς δεινοπάθεια, λειτουργεῖ ὅμως καὶ ὡς ἐξέταση, ἄσκηση, τεστάρισμα, δοκιμὴ τῆς πίστεως. Δὲν λέμε συχνὰ ὅτι δοκιμάζεται ἡ πίστη μας μὲ τὶς θλίψεις; Κάποιοι λοιπὸν στὶς θλίψεις χάνουμε ...