Ἴωνες φιλόσοφοι - Οἱ τρεῖς Μιλήσιοι
π. Δημητρίου Ν. Θεοδωροπούλου Δύο εἶναι, ὅπως εἴπαμε, τὰ λίκνα τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς φιλοσοφίας: τὰ δυτικὰ παράλια τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ ἡ Μεγάλη Ἑλλὰς (Magna Graecia), ἤτοι ἡ ἐπικράτεια τῶν ἑλληνικῶν ἀποικιῶν τῆς Σικελίας καὶ τῆς Νότιας Ἰταλίας. Ξεκινοῦμε ἀπὸ τὴν Μ. Ἀσία. Οἱ Ἴωνες φιλόσοφοι Ἀπ’ ὅλα τὰ μέρη τῆς Μ. Ἀσίας περισσότερο ἀναπτύχθηκε ἡ Ἰωνία, τόσο μάλιστα ποὺ μὲ τὸ ὄνομα αὐτὸ ἀναφέρονταν ἀργότερα ὅλα τὰ δυτικὰ μικρασιατικὰ παράλια. Κυριώτερα καὶ πιὸ γνωστὰ κέντρα της ὑπῆρξαν οἱ πόλεις τῆς Μιλήτου, τῆς Ἐφέσου, τῆς Κολοφῶνος, τῶν Κλαζομενῶν, τῆς Φώκαιας, τῶν Ἐρυθρῶν κ.ἄ. Ἐδῶ ἱδρύθηκε τὸ 600 π.Χ. περίπου ἡ πρώτη φιλοσοφικὴ σχολὴ τοῦ κόσμου, ἀπὸ τὸν Θαλῆ τὸν Μιλήσιο. Ἂς θυμηθοῦμε τοὺς κύριους ἐκπροσώπους της (κατὰ χρονολογικὴ σειρά). Οἱ τρεῖς Μιλήσιοι Θαλῆς (624-546). Εἶναι ὁ πρῶτος ἐκ τῶν ἑπτὰ σοφῶν τῆς ἀρχαιότητος (οἱ ἄλλοι ἓξ εἶναι: Βίας ὁ Πριηνεύς, Πιττακὸς ὁ Λέσβιος, Σόλων ὁ Ἀθηναῖος, Χείλων ὁ Λακεδαιμόνιος, Κλεόβουλος ὁ Ρόδιος, Περίανδρος ὁ Κορίνθιος)...