Διάκρισις «κτιστοῦ - ἀκτίστου» (Συνέχεια)
π. Δημητρίου Ν. Θεοδωροπούλου Δύο εἶναι οἱ θεωρίες ποὺ ἑρμηνεύουν τὸν κόσμο (κοσμοθεωρίες): Ἡ βιβλικὴ καὶ ἡ εἰδωλολατρική. Ἐμεῖς ὡς Χριστιανοὶ ἀκολουθοῦμε τὴν βιβλικὴ παράδοση, τὴν παράδοση δηλαδὴ τῆς Βίβλου (Ἁγίας Γραφῆς). Σύμφωνα μὲ αὐτήν, ὁ κόσμος εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς δημιουργικῆς ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ. Δὲν ὑπάρχει ἀπὸ πάντα, ἔχει ἀρχή. Δημιουργός του εἶναι ὁ Θεὸς ὁ Παντοκράτωρ, ὁ «ποιητὴς οὐρανοῦ καὶ γῆς, ὁρατῶν τε πάντων καὶ ἀοράτων», ὅπως ὁμολογοῦμε στὸ Σύμβολον τῆς Πίστεως. Ἀντίθετα, στὴν εἰδωλολατρικὴ παράδοση, τὴν παράδοση δηλαδὴ τῶν εἰδωλολατρικῶν λαῶν, ὁ κόσμος ὑπάρχει ἀπὸ πάντα. Στὴν παράδοση αὐτὴ διακρίνουμε δύο ἀντιλήψεις. Σύμφωνα μὲ τὴν πρώτη, ὁ κόσμος εἶναι αὐτοδημιούργητος. Αἰσθητὰ καὶ νοητά, ὑλικὰ καὶ πνευματικὰ ὑπάρχουν ἀπὸ μόνα τους. Ἡ ὕλη εἶναι προαιώνιος. Δὲν ὑπάρχει ἀρχή, καὶ κατὰ συνέπεια δὲν ὑπάρχει τέλος. Ἐπικρατεῖ ὁ κύκλος καὶ ὄχι ὁ γραμμικὸς χρόνος, ὅπως λέγαμε καὶ στὸ προηγούμενο ἄρθρο μας. Θεὸς εἶναι ἡ ἴδια ἡ φύση. Φῶς, οὐρανός, ἀστέρια, θάλασσα, γῆ, φυ...