π. Δημητρίου Ν. Θεοδωροπούλου Μ οῦ ζητήθηκε νὰ γράψω κάτι γιὰ τὴν υἱοθεσία. Συγκεκριμένα, προσφιλὲς σ' ἐμένα πρόσωπο μοῦ ἔστειλε τὸ ἑξῆς μήνυμα: «Πάτερ, θα μπορούσε να προσεγγίσει κάποιος θεολογικά το θέμα της αναδοχής και της υιοθεσίας ενός παιδιού; Αν ναι, θα ήθελα κάποια στιγμή να γράψεις κάτι. Για τα θέματα αυτά μιλούν ψυχολόγοι, ψυχίατροι, κοινωνικοί λειτουργοί, παιδοψυχολόγοι κ.ά. Η Εκκλησία δεν θα μπορούσε;» Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ μόνη ποὺ μπορεῖ νὰ φωτίσει θεολογικὰ τὸ ζήτημα αὐτό, ποὺ εἶναι ὄντως θεολογικὸ — πρώτιστα καὶ βαθιὰ θεολογικό. Διότι ἡ υἱοθεσία ταυτίζεται μὲ αὐτὸ ποὺ λέμε σωτηρία, θέωση, μετοχὴ στὴν θεία δόξα καὶ τὴν οὐράνια βασιλεία. Ἂς δοῦμε πῶς Ἔχουμε πεῖ ἀρκετὲς φορὲς ὅτι ἐ κφράσεις ὅπως «εἴμαστε ὅλοι παιδιὰ τοῦ Θεοῦ» καὶ ἄλλες παρόμοιες, κατ' ἄκραν θεολογικὴ ἀκρίβεια, δὲν ἀνταποκρίνονται στὴν πραγματικότητα. Ὁ Θεὸς ἕνα παιδί ἔχει: τὸν Μονογενῆ αὐτοῦ Υἱὸν καὶ Λόγον· αὐτὸς εἶναι ὁ κατὰ φύσιν Υἱός του. Ἐμεῖς δὲν εἴμαστε παιδιὰ τοῦ Θεοῦ. Εἴμαστε κτίσματ...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Τὰ ἄρθρα δὲν εἶναι πραγματεῖες, ὥστε νὰ ἐξαντλοῦν ἕνα θέμα. Περισσότερο προβληματισμοὺς εἰσάγουν καὶ ἀφορμὲς γιὰ σκέψη καὶ διάλογο. Γι' αὐτὸ καὶ τὰ καλοπροαίρετα σχόλια εἶναι εὐπρόσδεκτα ἐδῶ, μᾶλλον δὲ καὶ ἐπιθυμητά. Εὐπρόσδεκτες ἐπίσης εἶναι καὶ οἱ ἐρωτήσεις. Ὁ δὲ διάλογος ἐνθαρρύνεται ὅλως ἰδιαιτέρως .